Μήνυμα του Προέδρου - Σύλλογος Προστασίας Παιδιών ΒΕΝΙΑΜΙΝ

Search
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού

Μήνυμα του Προέδρου

Δωρεές μέσω PayPal

Κάντε την δωρεά σας μέσω Pay Pal κάνοντας κλικ στο παρακάτω εικονίδιο



 
Μήνυμα του προέδρου

Ήταν 14 Απριλίου 1944, Μεγάλη Πέμπτη, όταν ο 33χρονος Ιωσήφ άφησε την γυναίκα του Μαρία και τα τρία ανήλικα παιδιά του για να πάει στο βουνό να κόψει ξύλα για την οικογένειά του. Το ίδιο βράδυ, ο φίλος που τον συνόδευε επέστρεψε με το άλογό του και ανακοίνωσε ότι τον Ιωσήφ «τον πήραν οι αντάρτες».  Το πτώμα του πετάχτηκε σε μια χαράδρα και δεν βρέθηκε ποτέ.  
     Ήταν οι δύσκολες μέρες του εμφυλίου πολέμου.  Τέσσερις μήνες αργότερα γεννήθηκε ο Χάρης, το τέταρτο παιδί της οικογένειας. Η μητέρα πέθανε στα 36 της χρόνια αφήνοντας πίσω 4 ορφανά. Τα δύο μικρότερα παιδιά μπήκαν στο Ορφανοτροφείο Κατερίνης όπου βρήκαν την θαλπωρή και κοιμήθηκαν για πρώτη φορά σε ατομικό τους κρεβάτι.
     Τα χρόνια ήταν δύσκολα. Ο Χάρης και η αδελφή του ήταν τα μόνα παιδιά στο ορφανοτροφείο που είχαν μεγαλώσει με την έλλειψη και των δύο γονέων, ο Χάρης αισθανόταν μόνος, κυνηγημένος, ήταν πεισματάρης, αντιδρούσε και αντιμιλούσε δηλαδή είχε το θάρρος της γνώμης του, κάτι που απαγορεύονταν αυστηρά. Αυτό του στοίχισε πολλές τιμωρίες, απομόνωση στο «κρατητήριο» (ένα δωματιάκι-αποθήκη πάνω από το μαγειρείο). Η απομόνωση αυτή ήταν καταλυτική για τη ζωή του αφού με τη κλειστοφοβία που απέκτησε, σήμερα αδυνατεί να μπει σε ασανσέρ, λεωφορείο, τρένο ή αεροπλάνο.  Οι υπεύθυνοι δεν έδειξαν καμία κατανόηση για ένα παιδί χωρίς γονείς, αφού δεν ήξεραν καλύτερα. Χωρίς αμφιβολία, οι παιδαγωγοί του ορφανοτροφείου ήταν οι καλύτεροι που βρέθηκαν στην κοινότητα τα δύσκολα εκείνα χρόνια, ενώ το ορφανοτροφείο ήταν το καλύτερο της εποχής, σε όλη την Ελλάδα. Όταν χρόνια αργότερα με την επιστροφή του στην Ελλάδα είχε μια συζήτηση με παιδαγωγό γιατί αισθανόταν ότι στο ορφανοτροφείο δεν θυμόταν κάποιος να τον είχε αγκαλιάσει και να του είχε πει «σ αγαπώ» η παιδαγωγός του απάντησε «Ήσασταν πολλά παιδιά». Όταν ο ιδρυτής του ορφανοτροφείου «υιοθέτησε» την μεγαλύτερη κατά 4 χρόνια αδελφή του στην Αμερική και ήθελε να υιοθετήσει και τον Χάρη ένας εκ των υπευθύνων του είπε: «αυτόν μην το πάρετε γιατί είναι πολύ κακός».
     Σε ηλικία 16 ετών, δηλαδή τρία χρόνια αργότερα, διώχτηκε από το ορφανοτροφείο. Για δύο χρόνια έζησε στην Κατερίνη και χρειάστηκε να αφήσει το γυμνάσιο και να δουλεύει στις οικοδομές 10 - 12 ώρες την ημέρα για να έχει ένα πιάτο φαΐ και μέρος να κοιμηθεί,  στην πατρική του καλύβα! Ήταν ιδιαιτέρως δύσκολο αυτό το χρονικό διάστημα, καθώς έπρεπε να επιβιώσει στην δύσκολη εφηβική ηλικία μέσα σε αντίξοες οικονομικές συνθήκες.

     Ευτυχώς υπήρχε ο μεγάλος αδελφός στην Αυστραλία και έτσι ο Χάρης έφτασε στην μακρινή αυτή χώρα με μια τρύπια δεκάρα στην τσέπη, κατόπιν στον Καναδά όπου έζησε για 30 χρόνια τελείωσε το γυμνάσιο, σπούδασε και έκανε σταδιοδρομία στους υπολογιστές. Όταν είχε βρεθεί στην Αυστραλία, σε ηλικία 18 ετών, μια μέρα απόφασης ο Χάρης κοιτάζοντας τον εαυτό του στον καθρέπτη αποφάσισε τον πρώτο στόχο της ζωής του: «Θα  πάρω τη ζωή στα χέρια μου και με εμπιστοσύνη στο Θεό θα εργαστώ σκληρά με τρόπο που ποτέ να μην πεινάσω και ποτέ να μην βρεθώ χωρίς χρήματα στην τσέπη μου».
Ο Θεός πραγματικά ήταν μαζί με τον Χάρη και τον βοήθησε να επιτύχει. Σε λίγα χρόνια ανέβηκε τα σκαλιά της επιτυχίας και αναδείχτηκε διευθυντής στο τμήμα πληροφορικής σε μεγάλη εταιρία. Ήταν ταυτόχρονα Πρόεδρος Συνεταιριστικής Τράπεζας στο Τορόντο του Καναδά.  Δεν του αρκούσε όμως ότι είχε καλή δουλειά και ζούσε μια άνετη ζωή. Οι σκέψεις του ήταν στα  ορφανά, στα εγκαταλειμμένα, στα παιδιά σε ανάγκη ή σε κίνδυνο πίσω στην πατρίδα του. Δεν μπορούσε να σκέπτεται ότι πολλά παιδιά στην Ελλάδα περνούσαν τα ίδια που ο ίδιος είχε περάσει, παιδιά που περνούσαν δύσκολες στιγμές εξ αιτίας ακατάλληλων υπεύθυνων. Είχε μάθει πλέον από τις περιπέτειές του στο ορφανοτροφείο πως χρειάζεται να αντιμετωπίζονται τα ανυπεράσπιστα παιδιά.
Χρόνια αργότερα, ο Χάρης βρέθηκε με τον ιδρυτή του ορφανοτροφείου και τη σύζυγό του και τους είπε: «Αφού εσείς δεν με υιοθετήσατε όταν σας χρειαζόμουν, τώρα σας προτείνω να υιοθετήσω εσάς σαν γονείς» και το δέχτηκαν και ακόμα και σήμερα επικοινωνεί με τη «μαμά» αφού ο «μπαμπάς» έχει τώρα μια θέση δίπλα στον Ουράνιο Πατέρα μας. Είναι όμως παράξενο ότι το ζευγάρι αυτό που ο Χάρης αγάπησε σαν γονείς και τους ευγνωμονεί για την αγάπη τους, συχνά του εκμυστηρεύονταν ότι: «από τα τόσα παιδιά (περίπου 200 χιλιάδες) που έχουμε υποστηρίξει σε 60 χώρες σε όλο τον κόσμο, είσαι ο μόνος που επικοινωνείς μαζί μας και μας δείχνεις αγάπη και ευγνωμοσύνη».  
Μετά από πολλά χρόνια, ο Χάρης κατάλαβε τελικά ότι όλες οι δυσκολίες που πέρασε σαν μικρό παιδί ήταν γιατί ο Θεός τον προετοίμαζε για κάτι καλύτερο. Συνειδητοποίησε ότι το νόημα της ζωής δεν είναι  να απολαμβάνεις μόνο εσύ αλλά κυρίως είναι να βοηθάς τον συνάνθρωπό σου.  
Όταν βρισκόταν στο αποκορύφωμα της επαγγελματικής του επιτυχίας στον Καναδά, σε ηλικία 48 ετών αποφάσισαν, μαζί με τη σύζυγό του Τζοάννα, να τα εγκαταλείψουν όλα, να βάλουν τις οικονομίες τους στην άκρη και βασισμένοι σ' αυτές και στην εμπιστοσύνη τους στο Θεό, να επιστρέψουν στην Ελλάδα να συμπαρασταθούν σε παιδιά, σε εθελοντική βάση.
     Το 1993, ο Χάρης επέστρεψε στην Ελλάδα με τη σύζυγό του που τον συμπαραστάθηκε σε κάθε βήμα και συναντήθηκε με τα «παιδιά» που μεγάλωσαν στο ορφανοτροφείο τα χρόνια του 1950. Όλοι μαζί αποφάσισαν να ιδρύσουν το μη κερδοσκοπικό σωματείο ΒΕΝΙΑΜΙΝ και να εφαρμόσουν τις αρχές με τις οποίες είχαν μεγαλώσει στο ορφανοτροφείο. Το αίσθημα των ιδρυτών του ΒΕΝΙΑΜΙΝ ήταν:
«Είμαστε ευγνώμονες στο Θεό και σε αυτούς που μας υποστήριξαν και σήμερα που έχουμε τη δυνατότητα, θέλουμε να βοηθήσουμε με τη σειρά μας και εμείς, σε εθελοντική βάση, άλλα παιδιά που έχουν ανάγκη».
Σήμερα, για 22,5 χρόνια ο Χάρης Αναστασίου είναι Πρόεδρος του ΒΕΝΙΑΜΙΝ και συνεχίζει δυναμικά, ακόμα και μετά από σοβαρό πρόβλημα υγείας που τον Ιούλιο του 2013 λόγω καρκίνου του αφαιρέθηκαν 69 λεμφαδένες και η κάτω δεξιά γνάθος που σημαίνει ότι τρέφεται με ειδικές τροφές και ζει με μουδιασμένο στόμα, γλώσσα και χείλη.
Ο οραματισμός του 1994 να προσφέρει ο ΒΕΝΙΑΜΙΝ  αγάπη, υποστήριξη, ενδιαφέρον και φροντίδα σε παιδιά σε ανάγκη ή σε κίνδυνο,  υλοποιείται στο πέρασμα των χρόνων. Βασικός στόχος είναι τα παιδιά να μεγαλώνουν στο οικογενειακό τους περιβάλλον και εκεί με αγάπη και στοργή θα μπορέσουν να μπουν οι βάσεις στις ζωές τους για να γίνουν σωστοί πολίτες και οικογενειάρχες στην κοινωνία μας.









Bookmark and Share


Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού